Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 listopada 2017 r. Sygn. II KK 211/17 orzekł: „Okoliczność, że wyegzekwowano zaległości alimentacyjne nie likwiduje przestępczego charakteru czynu i nie uchyla winy po stronie sprawcy przestępstwa niealimentacji”.

Orzeczenie takie zapadło na kanwie stanu faktycznego polegającego na wypełnianiu przez oskarżonego znamienia czyny określonego w art. 209 kk, tj. uporczywego uchylania się od obowiązku łożenia na utrzymanie rodziny. Oskarżony został uznany za winnego pomimo tego, że w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym komornik wyegzekwował zaległe alimenty. Okoliczność, że przez 2 lata oskarżony nie łożył dobrowolnie na utrzymanie córki skutkowała wyrokiem skazującym za przestępstwo niealimentacji.